Onverdraagzaamheid
In het programmablad van de EO, 'Visie', staat wekelijks een column
die ik met veel plezier lees. Hij is pittig en volgens menigeen "te",
getuige de regelmatig ingezonden brieven in dezelfde Visie. Want er
is in dit blad ook een rubriek "ingezonden brieven" en die
liegen er niet om. Nu kan ik me geen onverdraagzamer volk indenken
dan juist christenen. En ik kan het weten, want ik ben in dit milieu
grootgebracht.
Thuis bij ons kregen we één en ander ook wel met de
paplepel mee, want m'n ouders waren zogezegd streng in de leer. Ik
herinner me nog dat ik op een dag thuis kwam, als kind, met een liefdesliedje
en dat moeder na afloop vroeg of ik met die mond nu zondag weer psalmen
zong.
Over smaak valt niet te twisten, maar effectief was het wel, want
een herhaling liet ik uit het hoofd.
![](images/bios.gif)
Op een andere keer ging ik met m'n broer naar de film en moeder suggereerde
dat het niet best was als die avond de Heer weder kwam en ons daar
vond. Ik heb geen film gezien en na afloop was ik zeer opgelucht dat
de Heer niet was wedergekomen. Dankbaar keek ik naar omhoog en vond
dat ik mooi de dans was ontsprongen.
Ik geef toe dat het geen schoonheidsprijs verdient, maar het was hun
manier om ons op het rechte pad te houden.
De resultaten waren dan
ook respectabel.
Zowel m'n broer als ik kwamen jong tot geloof en
zo ook de twee kinderen van mijn broer, die op hun beurt met hun partner
actief zijn in het kerkelijk leven.
Maar persoonlijk had ik één en ander graag wat ruimer
gezien. Want ik was zelf als behoorlijk ernstig in deze zaken en nu
neigde het geheel naar zwaarmoedigheid.
Zwaarmoedig word ik ook van die ingezonden brieven. De EO behoort
niet zus en de EO behoort niet zo. En dat de EO dergelijke columns
publiceert, dat is volgens sommigen ten hemel schreiend. Al zal dat
woord uit overtuiging niet worden gebruikt.
Dat elkaar maar de maat nemen, die eindeloze kritiek en die grenzeloze
onverdraagzaamheid. Dat vind ik hemeltergend om er maar eens een 'ongepaste'
term er tegenaan te smijten.
En als de mensen het met hun eigen eer niet voldoende redden, dan
wordt de eer van God erbij gehaald om kracht bij te zetten. Over en
weer smijt men elkaar dood met bijbelteksten. Het liefst nog uit hun
verband gerukt. En als echt kind van mijn moeder vraag ik me dan af:
zitten die mensen nu met zo'n instelling op zondag psalmen te zingen?
O, o, o, als de Heer nu toch eens wederkwam.
Cobi Fontijn