![](images/zwartschaap.gif)
Het Zwarte Schaap
Sinds kort is op zaterdagavond weer het Programma "Het Zwarte
Schaap" te bezien. De eerste uitzending was het gelijk goed raak
met Jenny Goeree. Een vrouw die jaren geleden reeds op kwalijke wijze
in het nieuws kwam met haar geschriften over joden en homoseksuelen.
Opnieuw treedt zij in het nieuws, waarbij zij nog steeds op hetzelfde
aambeeld blijkt te hameren. Te vuur en te zwaard benadert zij dezelfde
categorie mensen en slaat hen op niet mis te verstane manier met de
bijbel om de oren.
Tot mijn stomme verbazing had men voor dit programma een aantal mensen
bereid gevonden om haar standpunten te bestrijden. Een volgens mij
vrij nutteloze zaak want dit soort mensen luistert niet, gaat nergens
inhoudelijk op in, staat nergens voor open en verkondigt uitsluitend
de eigen visie als die van God.
Nu kom ik uit een vrij extreem christelijk klimaat dat dergelijke
mensen niet alleen aantrekt, maar daar ook een prima voedingsbodem
voor vormt. Zodoende heb ik ruimschoots de kans gehad er studie van
te maken. Wat mij daarbij altijd is opgevallen en waaraan ik mij gruwelijk
erger, is, dat iets wat gewoon een psychische gestoordheid is, door
moet gaan voor diepe gelovigheid. In feite zijn deze mensen ziek en
hebben zij in het geloof een houvast gevonden, een aantal zekerheden
waaraan zij zich als een drenkeling vastklampen.
Mensen als Jenny Goeree en consorten, zullen het niet in hun hoofd
halen een psychiater te raadplegen. Zij zoeken en vinden die hulp
op hun manier bij God. Of ze die hulp gekregen hebben durf ik te betwijfelen.
Over twijfelen gesproken. Alles wat twijfel kan veroorzaken wordt
ver buiten hun leven gehouden, want twijfel kan het eind betekenen
van de vesting die zij hebben opgebouwd. Vandaar ook dat ze voor niets
en niemand openstaan. Men heeft zogezegd zekerheden waarbij alle ramen
en deuren stevig gesloten dienen te blijven. Er is ook een totaal
ontbreken van liefde en humor. Vaak leeft men met een goed deel van
de familie in onmin en zijn reeds allerlei banden verbroken. En het
extreem christelijke klimaat waarin deze mensen gedijen is daar niet
zelden schuldig aan.
Zij zijn er ook mede schuldig aan dat deze mensen bij voortduring
balanceren op de rand van godsdienstwaanzin. Menigeen belandt uiteindelijk
in een inrichting.
Tussen de wereld waar ik ben uitgestapt en die waarin ik nu leef,
zit een grote kloof. En op de een of andere manier tracht ik over
die kloof een aanvaardbare brug te slaan. Maar niet zelden is het
een wiebelende touwbrug. Want Paulus kan het zo mooi zeggen dat we
moeten vergeten hetgeen achter ons ligt en ons moeten uitstrekken
naar hetgeen voor ons ligt. Doch ik kan niet altijd zeggen dat ik
me zo gaarne uitstrek naar de moderne theologie. Die wereld van moderne
theologen die je altijd weer weten te vertellen dat je het zus niet
moet zien, dat je het zo niet moet zien en dat je het allemaal anders
moet zien. Het mag dan blikverruimend heten, vooralsnog zie ik niet
veel. Het is een bijbeluitleg waarbij je je afvraag of zulk een wijze
van geloven nog wel haalbaar is voor een simpele ziel. En als het
dan voor de wijzen en verstandigen is verborgen en aan de kinderkens
geopenbaard, dan vraag ik me wel eens af hoe hier de rolverdeling
ligt.
Cobi Fontijn