DE OPENBARING AAN JOHANNES

pagina negentien

De pre-chiliastische uitleg kan exegetisch geen stand houden.

Chiliasten halen wel heel veel uit I Thessalonicenzen 4:15-18.
Maar hier is geen sprake van een duizendjarig vrederijk.
Ook zijn er geen twee soorten wederkomst van Christus.
Ook geen twee soorten opstanding.

I Thessalonicenzen 4:15-18

15 τοῦτο γὰρ ὑμῖν λέγομεν ἐν λόγῳ κυρίου, ὅτι ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ κυρίου οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας· 16 ὅτι αὐτὸς ὁ κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι θεοῦ, καταβήσεται ἀπ᾽ οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον, 17 ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρα· καὶ οὕτως πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα. 18 Ὥστε παρακαλεῖτε ἀλλήλους ἐν τοῖς λόγοις τούτοις.

"15 Want dit zeggen wij u met een woord des Heren: wij, levenden, die achterblijven tot de komst des Heren, zullen in geen geval de ontslapenen voorgaan; 16 want de Here zelf zal op een bevel, met de stem van een aartsengel en met de bazuin Gods, nederdalen van de hemel, en zij, die in Christus gestorven zijn, zullen het eerst opstaan; 17 daarna zullen wij, levenden, die achterbleven, samen met hen op de wolken in een oogwenk weggevoerd worden, de Here tegemoet in de lucht, en zo zullen wij altijd met de Here wezen. 18 Troost elkander dan met deze woorden."

De idee van een 'opname met Christus,' in zijn verborgen eerste wederkomst, berust op een onjuiste interpretatie van het Griekse woord ἀπάντησις (apantèsis).
Het woord betekent: een vorst tegemoet gaan door burgers van een stad. Maar zij gaan niet met de vorst terug naar waar hij vandaan gekomen is.
Zie ook de bekende gelijkenis van de tien meisjes. Zij gaan de bruidegom tegemoet, met de bedoeling om op hun schreden terug te keren, samen met de bruidegom naar de bruiloftszaal, Mattheüs 25:1 en 5.

Mattheüs 25:1, 6

1 Τότε ὁμοιωθήσεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὐτῶν ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν τοῦ νυμφίου. [...] 6 μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν· Ἰδοὺ ὁ νυμφίος, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν [αὐτοῦ].

"1 Dan zal het Koninkrijk der hemelen vergeleken worden met tien meisjes, die haar lampen namen en uittrokken, de bruidegom tegemoet. [...] 6 En te middernacht klonk een geroep: Zie, de bruidegom, gaat uit hem tegemoet!"

Paulus bedoelt met ἀπάντησις te zeggen: de gelovigen in de eindtijd gaan de teruggekomen Christus tegemoet en zullen altijd met hem zijn.
Ze gaan niet met hem terug naar de hemel, en zeker niet voor een verblijf van zeven jaren, zoals sommige chiliasten leren.

Het werkwoord ἁρπάζειν (harpadzein) – een vermeend sterk argument voor een plotselinge wegrukking van de gelovigen – wordt ingevuld en gekwalificeerd door het woord ἀπάντησις dat daarna geschreven is.

We stellen nog enkele vragen bij de chiliastische uitleg van Openbaring 20:4-5.
Wie zouden de deelhebbers zijn aan het duizendjarige rijk? Vanwaar komen zij en hoedanig zijn zij?
Wat moeten we verstaan onder ἡ πρώτη ἀνάστασις (hè prootè anastasis – de eerste opstanding)?

Openbaring 20:4-5

4 Καὶ εἶδον θρόνους, καὶ ἐκάθισαν ἐπ᾽ αὐτούς, καὶ κρίμα ἐδόθη αὐτοῖς, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πεπελεκισμένων διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦ θεοῦ, καὶ οἵτινες οὐ προσεκύνησαν τὸ θηρίον οὐδὲ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ οὐκ ἔλαβον τὸ χάραγμα ἐπὶ τὸ μέτωπον καὶ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτῶν· καὶ ἔζησαν καὶ ἐβασίλευσαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ χίλια ἔτη. 5 οἱ λοιποὶ τῶν νεκρῶν οὐκ ἔζησαν ἄχρι τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη. αὕτη ἡ ἀνάστασις ἡ πρώτη.

"4 En ik zag tronen, en zij zetten zich daarop, en het oordeel werd hun gegeven; en de zielen van hen, die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het woord van God, en die noch het beest noch zijn beeld hadden aangebeden en het merkteken niet op hun voorhoofd en op hun hand hadden ontvangen; en zij werden weder levend en heersten als koningen met Christus, duizend jaren lang. 5 De overige doden werden niet weder levend, voordat de duizend jaren voleindigd waren. Dit is de eerste opstanding."

Laten we allereerst vaststellen, dat de idee dat de gelovigen als 'zielen' in de hemel een voorlopige zaligheid genieten, langzamerhand in de Joodse apocalyptiek van de eerste eeuw een plaats kreeg.
Aanvankelijk, in de ontstaanstijd van het Oude Testament, sprak niemand over lichaamloze zielen.
Vanouds bestond de gedachte, dat wij na ons leven als רְפָאִים (refaiem / schimmen) ons voortzetten, in de שְׁאוֹל (sjeool) vertoeven in afwachting van onze opstanding.
Het enkelvoud נֶפֶשׁ (nèfèsj) staat voor 'leven.'
Paulus veronderstelt het bestaan van een geestelijk lichaam: ons eigen lichaam met onvergankelijkheid bekleed, I Korinthe 15:44.

I Korinthe 15:44

σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. Εἰ ἔστιν σῶμα ψυχικόν, ἔστιν καὶ πνευματικόν.

"Er wordt een natuurlijk lichaam gezaaid, en een geestelijk lichaam opgewekt. Is er een natuurlijk lichaam, dan bestaat er ook een geestelijk."

Later kwam de notie van het apart voortleven van de ziel naar voren.
Maar: 'de zielen' krijgen volgens Johannes witte kleren en zij hebben palmtakken in hun handen.
Een kritische vraag of dat wel mogelijk is bij zielen zonder lichaam, zou voor een ziener als Johannes zinloos zijn geweest. Alles wat hij vanuit de hemel krijgt te zien verwoordt hij met menselijke, aardse beelden.